1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

Kontakt

00-891 Warszawa
ul. Chłodna 3
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
NIP 527-23-12-733
KRS 0000159843
REGON 016400767

Zapisy testamentowe - wygrany spór z fiskusem

Za przychód uzyskany z transakcji zbycia nieruchomości otrzymanej w spadku należy przyjąć przypadająca na spadkobiercę z tytułu dokonanej sprzedaży kwotę pomniejszona o wykonane zapisy testamentowe oraz poniesione przez spadkobiercę koszty sporządzenia aktu notarialnego, na podstawie którego dokonano ww. sprzedaży.

Dotychczasowy przebieg postepowania.

W dniu 13 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działajacy w imieniu Ministra Finansów wydał dla Wnioskodawcy indywidualna interpretacje znak: ITPB2/415-1167/13/DSZ, w której uznał za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, stwierdzając że poniesiony przez Wnioskodawcę wydatek związany z wykonaniem ciążącego na Nim zapisu testamentowego nie stanowi kosztu odpłatnego zbycia, jak również nie mieści się w ustawowych kryteriach kosztu uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku, w konsekwencji, Wnioskodawca kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości nie ma możliwości pomniejszyć o kwotę uiszczonych na rzecz Jego synów zapisów testamentowych.

 

Wnioskodawca na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 13 marca 2014 r. znak: ITBP2/415-1167/13/DSZ wniósł pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów pismem z dnia 13 maja 2014 r. znak: ITPB2/415W-31/14/TJ stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa  podatkowego.

 

Wnioskodawca na interpretacje przepisów prawa podatkowego z dnia 13 marca 2014 r. znak: ITPB2/415-1167/13/DSZ złożył skargę z dnia 11 czerwca 2014 r. (data wpływu 16 czerwca 2014 r.).

Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 wrzesnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 859/14 uchylił zaskarżoną interpretacje indywidualną z dnia 13 marca 2014 r. znak: ITPB2/415-1167/13/DSZ.

Od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 859/14, Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy złożył skargę kasacyjną z dnia 27 listopada 2014 r. znak ITPB2/4160-46/14/DSZ/164/14 do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

 

Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 715/15 Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną. W mysl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba ze przepisy prawa uległy zmianie.

 

Wskutek powyższego, wniosek Strony w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości wymaga ponownego rozpatrzenia przez tutejszy organ.

 

Stan faktyczny

 

Aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 31 stycznia 2011 r. notariusz na podstawie art. 926 § 1 i art. 959 Kodeksu cywilnego oświadczył, iż spadek po J. S. J., zmarłym 10 października 2010 r. na podstawie testamentu sporządzonego aktem notarialnym wraz z innym spadkobiercami nabył Wnioskodawca (syn spadkodawcy) w udziale 1/3 części spadku wprost. Na mocy ww. testamentu spadkodawcy, spadkobiercy zostali zobowiązani do wykonania zapisu wskazanego w jego § 2, polegającego na spieniężeniu masy spadkowej, w szczególności nieruchomości położonej w K. (działka XX i XX o łącznym obszarze 1,27 ha).

Pieniądze ze sprzedaży majątku spadkowego, spadkobiercy mieli zatrzymać po 1/4 części. Pozostała ¼ cześć tytułem zapisu miała być przeniesiona na rzecz wnucząt testatora, w równych częściach, w tym na rzecz synów Wnioskodawcy: K. i W. po 1/5 wskazanego udziału. Wykonanie miało byc datowane w terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc od zawarcia sprzedaży.

W dniu 9 lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał zaświadczenie, w którym stwierdził, że został zgłoszony majątek spadkowy, w tym własność nieruchomości wskazanych zapisem. Organ podatkowy potwierdził, iż Wnioskodawca jako spadkobierca dokonał zgłoszenia 1/3 spadku. W dniu 10 lipca 2013 r. spadkobiercy, w tym Wnioskodawca, dokonali polecenia spadkowego i sprzedali wyżej opisaną nieruchomość wchodzącą w skład masy spadkowej, o której mowa w § 1 aktu notarialnego. Łączna kwota sprzedaży wyniosła 1.350.000 zł. Zgodnie z udziałem, Wnioskodawcy została przelana kwota 463.330 zł. W dniu 11 lipca 2013 r. Wnioskodawca dokonał tytułem realizacji zapisu dwóch przelewów, każdy po 65.000 zł na rzecz zapisobiorców (synów Wnioskodawcy): K. i W. Zapisobiorcy dokonali zgłoszenia nabycia własności rzeczy - pieniędzy tytułem realizacji zapisu spadkowego.

 

Pytania i stanowisko podatnika

Czy wykonanie przez Wnioskodawcę, jako spadkobiercę opisanego zapisu testamentowego, poprzez sprzedaż 1/3 udziału masy spadkowej (obciążonej zapisem nieruchomości) podlega zwolnieniu podatkowemu na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, tj. czy uzyskana kwota 463.330 zł wchodzi w skład masy spadkowej po zmarłym spadkodawcy? Jeżeli uzyskana kwota ze sprzedaży części masy spadkowej nie wchodzi w skład spadku, a zatem nie jest zwolniona od podatku od spadku (I grupa podatkowa), to czy kwota uzyskana ze sprzedaży części spadku podlega ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych? Jeżeli tak, to czy podstawa opodatkowania będzie kwotą uzyskaną ze sprzedaży, pomniejszoną o kwoty wykonanych przez Wnioskodawcę zapisów (130.000 zł) oraz o koszty sporządzonego aktu notarialnego w tym dokonanych podatków?

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli uzyskana kwota nie wchodzi w skład spadku po zmarłym ojcu, w okolicznościach opisanych we wniosku, to opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych będzie podlegała tak zwana "czysta wartość" uzyskanego spadku, tj. po odliczeniu kwot stanowiacych

równowartość wykonanych zapisów (130.000 zł) oraz kosztów poniesionych w związku ze sprzedażą. Zdaniem Wnioskodawcy, tak obliczona kwota będzie stanowiła podstawę opodatkowania sprzedaży nieruchomości oraz powyższe będzie  podstawą uiszczenia przez Wnioskodawcę podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach ogólnych.

 

Stanowisko i uzasadnienie KIS

 

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, ze niniejsza interpretacje oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygniecie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku i orzeczenia Naczelnego Sadu Administracyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: - nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

- spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do - - domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

- prawa wieczystego użytkowania gruntów,

- innych rzeczy,

jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą sie do każdej z osób dokonującej zamiany. Zatem odpłatne zbycie nieruchomości oraz ww. praw majątkowych jeżeli następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie zostaje dokonane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest źródłem przychodu w rozumieniu zacytowanego wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, ze aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 31 stycznia 2011 r. notariusz na podstawie art. 926 § 1 i art. 959 Kodeksu cywilnego oświadczył, iż spadek po J. S. J., zmarłym 10 października 2010 r. na podstawie testamentu sporządzonego aktem notarialnym wraz z innym spadkobiercami nabył Wnioskodawca (syn spadkodawcy) w udziale 1/3 części spadku wprost. Na mocy ww. testamentu spadkodawcy, spadkobiercy zostali zobowiązani do wykonania zapisu wskazanego w jego § 2, polegającego na spieniężeniu masy spadkowej, w szczególności nieruchomości położonej w K. (działka XX i XX o łacznym obszarze 1,27 ha). Pieniądze ze sprzedaży majątku spadkowego, spadkobiercy mieli zatrzymać po 1/4 części. Pozostała 1/4 cześć tytułem zapisu miała być przeniesiona na rzecz wnucząt testatora, w równych częściach, w tym na rzecz synów Wnioskodawcy: K. i W. po 1/5 wskazanego udziału.

Wykonanie miało być datowane w terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc od zawarcia sprzedaży. W dniu 9 lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał zaświadczenie, w którym stwierdził, że został zgłoszony majątek spadkowy, w tym własność nieruchomości wskazanych zapisem. Organ podatkowy potwierdził, iż Wnioskodawca jako spadkobierca dokonał zgłoszenia 1/3 spadku. W dniu 10 lipca 2013 r. spadkobiercy, w tym Wnioskodawca, dokonali polecenia spadkowego i sprzedali wyżej opisana nieruchomość wchodzącą w skład masy spadkowej, o której mowa w § 1 aktu notarialnego. Łączna kwota sprzedaży wyniosła 1.350.000 zł. Zgodnie z udziałem, Wnioskodawcy została przelana kwota 463.330 zł. W

dniu 11 lipca 2013 r. Wnioskodawca dokonał tytułem realizacji zapisu dwóch przelewów, każdy po 65.000 zł na rzecz zapisobiorców (synów Wnioskodawcy): K. i W. Zapisobiorcy dokonali zgłoszenia nabycia własności rzeczy - pieniędzy tytułem realizacji zapisu spadkowego.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 859/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, ze dział spadku jako konsekwencja nabycia spadku mieści się w zakresie tego pojęcia i tym samym podział spadku polegający na sprzedaży majątku spadkowego i podziale uzyskanej z tego tytułu sumy nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z poglądem tym nie zgodził się jednak Naczelny Sąd Administracyjny który w wyroku z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 715/15 stwierdził, że czym innym jest nabycie określonych przedmiotów majątkowych w

drodze spadku lub darowizny, z ewentualnym obowiązkiem opodatkowania tego nabycia na podstawie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, a czym innym odpłatne zbycie tak nabytych przedmiotów majątkowych, z ewentualnym obowiązkiem opodatkowania uzyskanych w ten sposób przychodów, o ile ziszcza sie warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle argumentacji przedstawionej przez Naczelny Sad Administracyjny wskazać należy, że sprzedaż nieruchomości będącej przedmiotem dziedziczenia stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji gdy zostanie dokonana przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym nastąpiło jej nabycie w drodze spadku.

Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia "spadek" należy odwołać się do odpowiednich przepisów zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.) Zgodnie z art. 922 Kodeksu cywilnego spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą śmierci przechodzą na następców prawnych. W myśl art. 924 i 925 ww. Kodeksu - spadkobierca nabywa spadek z chwila otwarcia spadku, natomiast otwarcie spadku następuje z chwila śmierci spadkodawcy. Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki staja sie spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Tak wiec dniem nabycia spadku jest data śmierci spadkodawcy. W myśl art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego, powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu. Z działu III Księgi IV ustawy Kodeks cywilny - Zapis i polecenie wynika natomiast, ze oprócz powołania spadkobiercy, spadkodawca moze również zobowiązać spadkobiercę do spełnienia określonego świadczenia majątkowego

lub do określonego działania.

Z kolei stosownie do art. 968 § 1 ww. Kodeksu, spadkodawca może przez rozrządzenie testamentowe zobowiązać spadkobiercę ustawowego lub testamentowego do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby (zapis).

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nabycie przez spadkobierców w tym Wnioskodawcę, nieruchomości położonej w K. nastąpiło w dniu 10 października 2010 r. Tym samym jej sprzedaż dokonana w dniu 10 lipca 2013 r., tj. przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym nastąpiło nabycie, stanowi źródło przychodu o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

I tak, zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Podstawa obliczenia podatku, zgodnie z art. 30e ust. 2 ww. ustawy, jest dochód stanowiący różnice pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, ze wartość rynkowa, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia. Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wezwie strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość ustalona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający (art. 19 ust. 4 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2013 r.).

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Do wydatków takich można zaliczyć przykładowo koszty wyceny nieruchomości

przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sadowe, itp. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy. Zatem do kosztów odpłatnego zbycia o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawca może zaliczyć poniesione przez niego koszty sporządzonego aktu notarialnego, na podstawie którego dokonano przeniesienia własności nieruchomości. Kosztów odpłatnego zbycia nie nalezy jednak utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, zasady ustalania których uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d cytowanej ustawy.

Zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjętą do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Ponadto, w myśl art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa powyżej, ustala sie na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 715/15 stwierdził również, że nie można zgodzić sie z wyrażonym w zaskarżonej interpretacji stanowiskiem prowadzącym do uznania za przychód Wnioskodawcy z odpłatnego zbycia nieruchomości całej przypadającej na niego kwoty (463.330 zł), bez uwzględnienia, że została ona pomniejszona o wykonane zapisy w łącznej kwocie 130.000 zł. Skoro ze stanu faktycznego wynika, ze Wnioskodawca z przypadającej na niego części sumy, uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, wypłacił kwoty stanowiące zapisy testamentowe, definitywnie nabył tylko te cześć wymienionej sumy, która pozostała po wykonaniu zapisów, a wiec sumę 333.330 zł, a nie 463.330 zł.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego wykonanie zapisu testamentowego pomniejszyło przychód Wnioskodawcy uzyskany ze sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze spadku, a odmienne stanowisko prowadzi do naruszenia art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając zatem na uwadze ocenę prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 715/15 - stwierdzić należy, ze ustalając dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości podlegający opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym, który stanowi róznice pomiędzy przychodem określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kosztami uzyskania przychodu określonymi w oparciu o art. 22 ust. 6d, za przychód uzyskany z tej transakcji Wnioskodawca powinien przyjąć przypadającą na Niego z tytułu dokonanej sprzedaży kwotę pomniejszona o wykonane zapisy testamentowe oraz poniesione przez Niego koszty sporzadzenia aktu notarialnego, na podstawie którego dokonano ww. sprzedaży.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

(...)

Interpretacja Indywidualna, sygnatura: ITPB2/415-1167/13/17-6/ŁS z 25.10.2017 r.

Autor: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

www.podatki.biz

Emerytury i renty 2018:

Waloryzacja wyniesie najprawdopodobniej 2,7 proc.

W 2018 r. wskaźnik waloryzacji emerytur i rent wyniesienie najprawdopodobniej nie mniej niz 2,7 proc. -poinformowało Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W praktyce np. najniższe świadczenia emerytalno-rentowe wzrosną z 1000 do 1027 zł. Waloryzacja ma kosztować w sumie ok. 5,4 mld zł.

Metodę ustalania emerytur i rent określa ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z obecnymi regulacjami, wskaźnik waloryzacji odpowiada średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku, który zwiększany jest o minimum 20 proc. realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w roku poprzednim.

Prognoza inflacji emeryckiej w 2017 r. wynosi aktualnie 2,1 proc., a przewidywany realny wzrost przeciętnej płacy to 3 proc. W konsekwencji wskaźnik waloryzacji powinien wynieść w 2018 r. nie mniej niz 2,7 proc. W takiej sytuacji średnia emerytura wzrosłaby o ok. 58,42 zł - z 2163,59 zł do 2222,01 zł.

"Całkowity koszt waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych i innych świadczeń z systemu powszechnego, rolniczego i mundurowego, przy wskaźniku 102,7 proc., szacowany jest na ok. 5,4 mld zł (skutek za 10 miesięcy od marca do grudnia)" - wskazuje MRPiPS.

Ostateczna wysokość waloryzacji świadczeń będzie znana dopiero w lutym 2018 r., kiedy to Główny Urząd Statystyczny opublikuje oficjalne wskaźniki za 2017 r.

mp

przedruk z www.podatki.biz

Jest wyrok TK ws. eksmisji "na bruk". "Niezależnie od trybu postępowania - niekonstytucyjne"

Regulacje umożliwiające tzw. eksmisję na bruk nie mogą być dopuszczalne - orzekł Trybunał Konstytucyjny. Zaznaczył, że w związku z tym przepis umożliwiający taką eksmisję w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji jest niezgodny z konstytucją.

Trybunał zwrócił uwagę, że eksmisje z lokali są jedną z najczęstszych przyczyn bezdomności

Wniosek w sprawie jednego z zapisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skierował do TK w 2015 r. Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar. Wskazywał, że przepis ten nie zapewnia ochrony przed eksmisją "na bruk" w wypadkach, gdy obowiązek opuszczenia mieszkania wynika z decyzji administracyjnej, a nie z wyroku sądu, zaś postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w trybie administracyjnym.

"Taka sytuacja dotyczy przede wszystkim osób zajmujących mieszkania policyjne bądź będące w dyspozycji innych formacji mundurowych oraz nieruchomości wywłaszczane pod realizację inwestycji o szczególnym znaczeniu dla państwa np. autostrad" - wskazywał RPO.

Trybunał podzielił tę argumentację i uznał, że przepis dotyczący egzekucji z nieruchomości lub lokalu służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, jest niezgodny z konstytucją. "Nie zawiera regulacji gwarantujących minimalną ochronę przed bezdomnością osobom, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych" - orzekł TK.

Jak wskazał w uzasadnieniu wyroku sędzia TK Zbigniew Jędrzejewski "eksmisje nie mogą prowadzić do bezdomności". Dodał, że nie ma znaczenia w tym przypadku charakter i tryb, w jakim prowadzona jest eksmisja.

TK zwraca uwagę, że eksmisje z lokali są jedną z najczęstszych przyczyn bezdomności - dodał sędzia Jędrzejewski. Jak podkreślił obowiązkiem ustawodawcy jest zaś ograniczanie bezdomności.

TK rozpoznał sprawę w składzie pięciu sędziów - przewodniczącym składu był sędzia Andrzej Zielonacki

oprac. Arkadiusz Jastrzębski

Interpelacja nr 14908

do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej

w sprawie systemowej waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych

Zgłaszający: Jerzy Gosiewski, Adam Ołdakowski

Data wpływu: 16-08-2017

Pani Minister!

W kontekście zagrożeń ekonomicznych i społecznych oraz z uwagi na narastający odsetek osób starszych ich potrzeby ani potencjał nie powinny być ignorowane. Wydłużanie się życia jednostki sprawia, iż ludzie starsi stają się rosnącą liczebnie i ważną kategorią społeczną.

Podniesienie jakości życia seniorów należy do priorytetowych zadań realizowanych w sferze polityki społecznej i gospodarczej. Ważnym elementem wprowadzanych zmian systemowych, zwłaszcza w prawodawstwie tworzących ramy systemu, jest dyskusja ze środowiskami zrzeszającymi seniorów.

Dzisiejsze pokolenie polskich emerytów to generacja ludzi dotknięta skutkami niesprawiedliwej społecznie transformacji ustrojowej, która dziś negatywnie wpływa na ekonomiczne podstawy ich życia. Teraz z racji swego wieku i odpowiedniego zabezpieczenia socjalnego nie mogą dłużej czekać na zmiany niewydolnego systemu. Seniorzy uważają, że rząd Beaty Szydło robi wiele potrzebnych zmian, które zawsze deklarują swoim poparciem, dlatego też proszą o lepsze zmiany dla ich kwestii.

Emeryci i renciści domagają się od rządu RP przeprowadzenia systemowej waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych w taki sposób, by zapewniała ona utrzymanie ich siły nabywczej, uwzględniając przy tym wzrost gospodarki krajowej.

Jeden z moich rozmówców poinformował mnie, że emerytów i rencistów nie satysfakcjonuje waloryzacja nieodczuwalnego powiększania zasobów portfela i niewspomagająca w poprawie codziennego życia, bo jak nie było środków pieniężnych na zakup np. leków, lepszego jedzenia, jakichkolwiek artykułów higieny osobistej czy środków chemicznych (wprawdzie nikt przecież z nas nie chce mieszkać w „chlewie”, lecz w czystym przyjemnym mieszkaniu, nierzadko wymagającego odświeżenia farbą), tak i dalej nie będzie. Po każdym nieznacznym do tej pory wzroście waloryzacji nie można wiązać nadziei z możliwością zaspokajania podstawowych potrzeb.

Emeryci i renciści czują się wzburzeni niską waloryzacją. Rozmówca mój nadmienia, że rządzący wiedzą, jak ją wyliczyć. Dadzą tyle, by po otrzymaniu zaraz odebrać w wydatkach – nie jest możliwe choćby trochę odłożyć, „rozwinąć skrzydła” i poczuć się wolnym. Jesteśmy „okiełznani” i z marginalizowani, a przyszłość nic dobrego nie przewiduje – świadczenia te mają być prawdopodobnie jeszcze niższe dla obecnie pracujących osób. Nie raz słyszę: odkładajcie dodatkowo środki pieniężne na emeryturę. Zastanawiam się, z czego – ciągnie rozmówca, bo większość społeczeństwa otrzymuje najniższe krajowe z wynagrodzenia za pracę, to co dostanie, zaraz wszystko rozdysponuje i jeszcze zabraknie na bieżące wydatki. Niejeden minister, podkreśla rozmówca, o wiele wyższe kieszonkowe serwuje swojemu dziecku co miesiąc na błahostki niż my emeryci, renciści, a nawet pracownicy otrzymujemy zapłatę za ciężką pracę. Nie jest też naszą winą, że przebywaliśmy na „Kuroniówce”, albowiem nikt z nas z zadowoleniem nie korzysta z głodowych zasiłków. Przykry jest fakt, gdy emeryt lub rencista, a nawet pracujący musi zrezygnować m.in.:

   z radia lub telewizji ze względów finansowych;

   z zaopatrywania się w lepsze jedzenie, bo dla niego jest tylko kaszanka, salceson oraz pasztetowa lub konserwa z puszki - oczywiście zmielona mechanicznie;

   z odzieży nowej nieużywanej – dla nas są przecież lumpeksy: bo kto będzie korzystał z odzieży np. po jakimś zmarłym lub dzięki której można nabawić się na przykład choroby grzybicy.

Czy dalej tak się będzie wynagradzać, często ich ciężką pracę, czy można obwiniać osobę za nieuzbieranie minimalnego stażu pracy wtedy, gdy w regionie jego zamieszkania było trudno o pracę, a pracodawcy, wykorzystując taką sytuację, najchętniej zatrudniają na umowę zlecenie lub o dzieło?

Szanowna Pani Minister!

Czy istnieje możliwość zwiększenia waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych do poziomu obecnie kształtujących się cen na rynku i przyczynienia się w ten sposób do godniejszego życia naszych wszystkich seniorów i schorowanych osób?

Z poważaniem

 

 

Odpowiedź na interpelację nr 14908

w sprawie systemowej waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych

Odpowiadający: podsekretarz stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Marcin Zieleniecki

Warszawa, 08-09-2017

Prawo do emerytury i renty obejmuje prawo do waloryzacji, czyli zwiększania nominalnej wysokości świadczeń z uwagi na deprecjację ich realnej wartości, spowodowaną inflacją. Zakres ochrony realnej wartości świadczeń określają zasady waloryzacji, które powinny z jednej strony odzwierciedlać oczekiwania emerytów i rencistów, z drugiej zaś uwzględniać finansowe możliwości Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i budżetu państwa, będącego gwarantem jego wypłacalności.

Ekonomicznym celem waloryzacji jest przede wszystkim utrzymanie realnej wartości świadczeń emerytalno-rentowych. Waloryzacja ma zatem zapobiec obniżaniu poziomu materialnego życia emerytów i rencistów w warunkach wzrostu cen w gospodarce.

Z uwagi na racje ekonomiczne i społeczne minimalny standard waloryzacji emerytur i rent powinien zapewniać coroczną waloryzację wskaźnikiem wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. W sytuacji trwałego wzrostu gospodarczego uzasadnione jest zwiększanie wskaźnika waloryzacji o część realnego wzrostu wynagrodzenia.

Sposób waloryzacji emerytur i rent określa ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U z 2017 r. poz. 1383, z późn. zm.). Wskaźnik waloryzacji odpowiada średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym zwiększonemu o co najmniej 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym.

Wysokość wskaźnika waloryzacji zależy zatem od kształtowania się rzeczywistego poziomu cen dóbr i usług konsumpcyjnych w gospodarce w określonym czasie oraz od wzrostu wynagrodzeń. W przypadku, gdy nie następuje wzrost kosztów utrzymania w stosunku do poprzedniego roku (lub mamy deflację), i jednocześnie nie wzrastają realnie wynagrodzenia to w konsekwencji waloryzacja będzie zerowa (emerytury i renty nie będą podwyższone). Im wyższy jest natomiast wskaźnik inflacji – tym wyższy będzie wskaźnik waloryzacji świadczeń, i w większym stopniu nastąpi wzrost świadczeń emerytalno-rentowych.

Średnioroczne wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym przedstawiane są przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie badań budżetów gospodarstw domowych (również emeryckich), dostarczających dane o przeciętnych wydatkach na towary i usługi konsumpcyjne. Wzrost ich cen jest uwzględniany w podawanym wskaźniku inflacji, a tym samym wpływa na wysokość ustalanego wskaźnika waloryzacji emerytur i rent.

W 2017 r. wskaźnik waloryzacji ukształtował się na poziomie 100,44%, stąd też ustawą z dnia 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, wprowadzono zmiany w zasadach waloryzacji świadczeń w roku 2017 oraz w zakresie wysokości najniższych świadczeń emerytalno-rentowych. Zgodnie z ustawą, świadczenia emerytalno-rentowe zostały podniesione w ramach waloryzacji - od dnia 1 marca 2017 r. - ustawowym wskaźnikiem waloryzacji, jednak nie mniej niż o kwotę 10 zł. Zaproponowane rozwiązanie stanowiło większe wsparcie dla najuboższych grup emerytów i rencistów, niż gdyby zastosowana została procentowa waloryzacja świadczeń.

Jednocześnie ustawą tą dokonano podwyższenia poziomu gwarancji bezpieczeństwa socjalnego emerytów i rencistów, wprowadzając do ustawy emerytalnej zapis, dzięki któremu w wyniku przeprowadzonej waloryzacji kwota świadczenia nie może zostać obniżona. Regulacja powyższa pozwala uniknąć ryzyka obniżania świadczeń w warunkach deflacji, które to zjawisko obserwowaliśmy w ostatnich latach w Polsce.

Aktualna prognoza średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w 2017 r. kształtuje się na poziomie 101,8%, natomiast prognoza średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów w 2017 r. - na poziomie 102,1%. Z kolei prognozowany realny wzrost przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r. wynosi 3%, co oznacza, że prognozowane obligatoryjne 20% realnego wzrostu wynagrodzeń za rok 2017 wynosi 0,6%. W efekcie prognozuje się, że wskaźnik waloryzacji emerytur i rent w 2018 r. wyniesie nie mniej niż 102,7% Oznacza to znacznie wyższy wzrost świadczeń w stosunku do roku 2017.

Rzeczywista wielkość wskaźnika waloryzacji znana będzie w lutym 2018 r., po podaniu przez Prezesa GUS stosownych wskaźników makroekonomicznych za rok 2017.

Przedstawiając powyższe uprzejmie informuję, że w ostatnich latach, w zależności od sytuacji gospodarczej (kształtowania się wskaźników makroekonomicznych), przeprowadzana była waloryzacja procentowa, kwotowa, procentowo-kwotowa lub były przyznawane dodatki do świadczeń. Tym samym wciąż poszukiwane są optymalne w danym czasie mechanizmy waloryzacji, uwzględniające z jednej strony potrzeby socjalne świadczeniobiorców, a z drugiej bieżącą sytuację gospodarczą, stan budżetu państwa i finansów ubezpieczeń społecznych.

Podkreślić przy tym należy, że mechanizm waloryzacji, który należy traktować jako jeden z elementów umowy społecznej, powinien być możliwie stabilny, co nie znaczy, że jego parametry nie powinny uwzględniać właściwych reakcji systemu na zmiany w koniunkturze gospodarczej. Sprzyja to bowiem budowie zaufania społecznego do publicznego systemu zabezpieczenia społecznego.

Pragnę także dodać, że w ramach aktywnie prowadzonej polityki społecznej, obecnie przygotowywany jest finansowy program wsparcia dla emerytów, w formie jednorazowych dodatków. Pomoc ta ma być przyznawana seniorom raz w roku, a pierwsze wypłaty możliwe są już w drugiej połowie 2018 roku, a więc w czasie kiedy mają oni najwięcej wydatków. Z uwagi na fakt, że dopiero w przyszłym roku znane będą efekty reformy przywracającej niższy wiek emerytalny oraz związane z tym wydatki, w chwili obecnej nie jest znany poziom finansowania tego programu, ani jego szczegóły. Zakłada się, że resort rodziny, pracy i polityki społecznej będzie bliżej podjęcia decyzji w sprawie przedmiotowego programu pod koniec pierwszego kwartału 2018 r.


LexFire - portal prawny ochrony przeciwpożarowej

Szanowni Państwo 

Przekazuję Państwu informację o opublikowaniu w Internecie nowej witryny internetowej „LexFire – Portal prawa ochrony przeciwpożarowej”. Korzystanie z zasobów witryny jest bezpłatne. Obecnie w witrynie zgromadzono 139 aktów prawnych, 19 procedur legislacyjnych, 147 orzeczeń sądowych i administracji, 416 publikacji prawniczych, 222 wzory pism.

Portal powstał z myślą o szerokim gronie osób zainteresowanych prawem ochrony przeciwpożarowej tj. m.in. strażacy Państwowej Straży Pożarnej, członkowie Ochotniczych Straży Pożarnych, rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, magistrzy i inżynierowie pożarnictwa, specjaliści inżynierii bezpieczeństwa pożarowego itd.

 

Szczegóły w załączniku.

 

 

Z poważaniem

LexKała - Kancelaria Prawna

  

 

 

- Link do Portalu LexFire

 

 

 

 

Licznik odwiedzin

3874481
Dziś
Wczoraj
Ten tydzień
Poprzedni tydzień
Ten miesiąc
Poprzedni miesiąc
Całkowity
1277
2945
4222
3232275
29417
95461
3874481